سالن مخابرات

مخابرات در ایران :

مخابرات در ایران با نصب اولین خط تلگراف در سال ۱۲۳۶ هجری شمسی ( 1857 م ) بین عمارت سلطنتی ارگ و باغ لاله‌زار ،‌ سپس در سال ۱۲۳۸ هجری شمسی ( 1859 م ) بین تهران و سلطانیه در نزدیکی زنجان اردوگاه تابستانی ناصر‌الدین شاه تحقق یافت.
دو سال بعد خط تلگراف سلطانیه به سمت زنجان ، تبریز و جلفا امتداد یافت و سپس به شبکه روسیه پیوست . ایران در سال ۱۲۴۸ هجری شمسی ( 1869 م ) به عضویت اتحادیه بین المللی تلگراف درآمد و اداره تلگراف در سال ۱۲۵۵ هجری شمسی ( 1876 م ) به وزارت ارتقا یافت .
در سال ۱۲۶۹ هجری شمسی ( 1890 م ) بین دو ایستگاه ماشین دودی و شهر ری ارتباط تلفنی برقرار شد . بعد از آن بین کامرانیه و عمارت سلطنتی وزارت جنگ و سپس مقر ییلاقی شاه وعمارت سلطنتی تهران ارتباط تلفنی دایر شد .
در تیرماه ۱۳۰۶ هجری شمسی ( ژون 1927 م ) ، مراکز تلفن قلهک و تجریش به طرز دو سیمه دایر شد . تا آخر مرداد ماه ۱۳۰۸ هجری شمسی ( جولای 1929 م ) امور تلفن با وزارت فواید عامه بود . اما به دلیل تعدد شرکت‌های ذی‌ مدخل در امر تلفن و برای ایجاد تشکیلاتی واحد بدین منظور،‌ تلفن به وزارت پست و تلگراف واگذار شد .
در سال حدود ۱۳۱۳ هجری شمسی ( 1934 م ) تمامی شرکت‌های موجود در کل شرکت با هم ادغام شدند و شرکتی واحد به نام شرکت سهامی تلفن ایران با مشارکت سهامداران و زیرنظر وزارت و پست و تلگراف و تلفن به وجود آمد . در خرداد سال ۱۳۵۰ هجری شمسی ( می 1971 م ) شرکت سهامی تلفن ایران منحل و تمامی دارایی‌ ها و تاسیسات و کارکنان آن ، به شرکت جدید التاسیسی به نام شرکت مخابرات ایران منتقل شد .