تلگراف و تلفن

تلفن در ایران :

در سال ۱۲۶۵ شمسی مصادف با ۱۸۸۶ میلادی ، برای اولین بار در ایران ، یک رشته سیم تلفن بین تهران و شاهزاده عبدالعظیم به طول ۷/۸ کیلومتر توسط بوآتال بلژیکی که امتیاز راه آهن ری را داشت کشیده شد ولی در واقع مرحله دوم فناوری مخابرات در تهران از سال ۱۲۶۸ شمسی « 1889 م » یعنی 13 سال پس از اختراع تلفن با برقراری ارتباط تلفنی بین دو ایستگاه ماشین دودی تهران و شهر ری آغاز شد . پس از آن بین کامرانیه در منطقه شمیران و عمارت وزارت جنگ در تهران و سپس بین مقر ییلاقی شاه قاجار در سلطنت آباد سابق و عمارت سلطنتی تهران ارتباط تلفنی دایر شد .
وزارت تلگراف در سال ۱۲۸۷ شمسی « 1908 م » با وزارت پست ادغام و به نام وزارت پست و تلگراف نامگذاری شد . در سال ۱۳۰۲ شمسی « 1923 م » قراردادی برای احداث خطوط تلفنی زیرزمینی با شرکت زیمنس و هالسکه منعقد شد و سه سال بعد در آبان ماه ۱۳۰۵ شمسی « 1926 م » تلفن خودکار جدید بر روی دو هزار و سیصد رشته کابل در مرکز اکباتان آماده بهره‌ برداری شد . در سال ۱۳۰۸ شمسی « 1929 م » امور تلفن نیز تحت نظر وزارت پست و تلگراف قرار گرفت و به نام وزارت پست و تلگراف و تلفن نامگذاری شد . مرکز تلفن اکباتان در سال ۱۳۱۶ شمسی « 1937 م » به ۶۰۰۰ شماره تلفن رسید و دو سال بعد بهره‌ برداری شد و در سال ۱۳۳۷ شمسی « 1958 م » به سیزده هزار شماره توسعه یافت . خطوط تلفن جدید یا کاریر نیز پس از شهریور ۱۳۲۰ شمسی « آگوست 1947 م » مورد بهره‌ برداری قرار گرفت و ارتباط تلفنی بین تهران و سایر شهرها گسترش یافت و مراکز تلفنی تهران یکی پس از دیگری تأسیس شد . وزارت پست و تلگراف و تلفن در سال ۱۳۸۳ شمسی « 2004 م » به نام وزارت اطلاعات و فناوری اطلاعات تغییر نام یافت .

تلگراف مورس جهان را به تصرف درمی‌آورد :

الفبای مورس را ساموئل مورس ، نقاش و فیزیکدان آمریکایی با هدف سهولت ارسال پیام‌ های مخابراتی و تلگراف اختراع کرد . الفبای مورس مرکب از علائمی به صورت خط و نقطه است . در الفبای مورس برای حروف 37 علامت و برای اعداد و نقطه‌ گذاری 26 علامت در نظر گرفته شده است که امروزه از طریق دستگاه‌ های تایپ مخصوص ارسال تلگراف این علائم به صورت مجموعه‌ ای از خطوط و نقاط از دستگاه فرستنده ارسال و در دستگاه گیرنده به صورت تلگراف دریافت می‌شود .
ساموئل مورس 7 اردیبهشت 1170 شمسی « 1791 م » متولد شد و سال 1250 شمسی « 1872 م » از دنیا رفت . او با همکاری آلفرد ویل اولین تلگراف الکتریکی و الفبای مرتبط با این سیستم ارتباطی را اختراع کرد و به این ترتیب نام خود را در صفحه اختراعات دنیا به ثبت رساند . مورس پس از پایان تحصیلات دانشگاهی خود به نقاشی علاقه‌ مند شد و پس از سال‌ ها کسب تجربه در این زمینه ، آکادمی ملی طراحی را در شهر نیویورک راه‌ اندازی کرد و پس از آن در رشته‌ های نقاشی و مجسمه‌ سازی به تدریس پرداخت . پس از آن مورس تصمیم گرفت در زمینه شیمی و الکترونیک آزمایش هایی را انجام دهد و به این ترتیب در فاصله بین سا‌ل‌ های 1214 – 1210 شمسی « 1836 – 1832 م » موفق به طراحی و ساخت نخستین دستگاه الکترومغناطیسی شد و امتیاز ‌آن را در کشور آمریکا به نام خود به ثبت رساند .

نخستین دستگاه تلگراف مورس نیز سال 1215 شمسی « 1837 م » ساخته و سال 1843 میلادی « 1221 ش » در خطوط تلگراف اتحادیه غرب که واشنگتن را به شهر بالتیمور در مریلند مرتبط می‌ساخت مورد استفاده قرار گرفت و به این ترتیب 3 خرداد 1223 شمسی « 1844 م » اولین پیام تلگرافی که با کد های مورس نوشته شده بود با موفقیت ارسال شد . در حقیقت که مورس که به عنوان الفبای مورس از آن نام برده می‌شود سیستمی برای ارسال حروف ، اعداد و نشانه‌ هایی است که به عنوان علائم رمزی از آن استفاده می‌شود . بر خلاف کد صفر و یک امروزی که تنها دو حالت صفر و یک دارند ، از 5 علامت در الفبای مورس استفاده می‌شود . بسیاری بر این باورند که جرقه‌ ای که امروز ذهن بسیاری از دانشمندان و محققانی که در زمینه علوم کامپیوتری فعالیت می‌کنند را به خود مشغول کرده نتیجه تحقیقات ساموئل مورس و آلفرد ویل است که برای نخستین بار در ارسال پیام از علائم رمزی استفاده کردند .